211service.com
Koniec znoju
Wyciąg z „Maszyny i bezrobocie” autorstwa Dugalda C. Jacksona, szefa Wydziału Elektrotechniki MIT w latach 1907-1935, w numerze z marca 1933 r. Przegląd technologii .
Ci, którzy twierdzą, że powszechne wprowadzenie maszyn było przyczyną niesprawiedliwego, nierównego podziału bogactwa i ogólnej niestabilności zatrudnienia w tym wieku, musieli nie zbadać faktów, na których musi opierać się prawda takich zarzutów.
Ta historia była częścią naszego wydania z lipca 2015 r.
- Zobacz resztę numeru
- Subskrybuj
Dawny okres pracy, rozpoczynający się przed wschodem słońca i kończący się po zachodzie słońca, został zdjęty biednym. Wczesny okres fabryczny, 84, a nawet 90-godzinny tydzień, sprowadza się do 48, 44, a nawet 40-godzinnego tygodnia pracy. Godność ludzkiego umysłu sprawia, że właściwe jest odciążenie ludzkiej pracy przez zastąpienie pracy maszynowej w mozolnej pracy, a inwencja przynosi rezultat.
W Stanach Zjednoczonych, kraju wysoce zmechanizowanym, odsetek ludności w wieku dziesięciu lat i starszych wykonujący zawody zarobkowe różnił się tylko o sześć lub siedem procent od średniej w ciągu 50 lat od 1880 do 1930 r. Niemniej jednak w tym samym czasie z czasem nastąpiła duża zmiana w odsetkach zatrudnionych w różnych zawodach. Ogromnie wzrosła liczba osób zajmujących się zarobkowo w handlu, transporcie i pracy urzędniczej. Podobne zmiany miały miejsce w Europie Zachodniej.
Pracownicy w bardziej zaawansowanym wieku i posiadający najmniej umiejętności umysłowych prawdopodobnie zostaną na stałe przemieszczeni przez takie zmiany. Niewykształcony i skromny człowiek, który jest w nędzy, jest ciągłym obciążeniem społeczeństwa kosztami; i jest to ubogi porządek intelektu, który może uważać przytułek za upragnioną przystań na starość.
Jedynym cywilizowanym lekarstwem jest powstrzymanie tych zmian przed spowodowaniem nędzy. Można tego dokonać, nakładając odpowiedzialność na działalność handlową, przemysłową lub inną działalność zarobkową, na którą zmiany mają korzystny wpływ. Należy ograniczyć zastępowanie roboczogodzin przez maszynogodziny, chyba że zastąpienie zwiększa zarobki netto na tyle, aby zapewnić rozsądny wkład w przywrócenie statusu życia przesiedlonym pracownikom. Stosowanie tych zasad ograniczałoby niewłaściwe lub społecznie nieopłacalne wprowadzanie maszyn.