Odbudowa kopuły budynku 7

Kevin K. Pho

Kopuła Building 7, zaprojektowana przez Williama Wellesa Boswortha, aby zapewnić MIT odpowiednio duże wejście na Mass Ave, została ukończona w 1939 roku. W 2019 roku 80-letnia kontrola wydawała się uzasadniona, a badania zainicjowane przez Departament Infrastruktury wykazały pogorszenie stanu budynku zewnętrzna i hydroizolacja. Renowacja Małej Kopuły rozpoczęła się w lipcu 2020 r.; obejmuje on naprawę muru, obróbki blacharskiej i świetlika, a także wymianę górnego dachu Budynku 7 oraz naprawę uszkodzonego przez wodę sufitu Lobby 7.

Murarz przy budowie Małej Kopuły, którą ukończono w 1939 roku.

DZIAŁ OBIEKTÓW MIT

Przez cały czas trwania projektu, który ma zostać owinięty tej wiosny, kopuła była chroniona przez obudowę budynku i system rusztowań Hakitec. Dwaj bracia, którzy zaprojektowali ściągacz do pni w kuźni swojego ojca w Szwecji, zastosowali tę technologię około 1950 roku, aby przeciągać panele poszycia przez kanały przymocowane do więźby dachowej, tworząc odporną na warunki atmosferyczne obudowę, która wytrzymuje wiatr o prędkości do 100 mil na godzinę.

Choć może się to wydawać niepotrzebne, drewniane szalunki użyte do budowy oryginalnej betonowej kopuły były na swoim miejscu 21 września 1938 roku, kiedy to najgorszy huragan, jaki kiedykolwiek nawiedził Nową Anglię, zdmuchnął to wszystko, przypomniał Carl Peterson, były dyrektor Fizyczna fabryka MIT. Jak opowiadał William Dickerson '56, który później pełnił funkcję dyrektora zakładu fizycznego, powiedział, że kawałki oprawionej kopuły można znaleźć w całym Cambridge do czasu, gdy burza się skończy, ale nie można znaleźć żadnej z kopuły, która ją otacza. w Instytucie.